Corona gedicht Harttrimclub Westland

Voor hen die ons ontvallen zijn.

Maak mij sterk zodat ik dit lijden dragen kan.

Mijn bed is maar twee meter lang

en nauwelijks een meter breed,

net als het stuk grond,

dat ik nu nog niet weet,

maar waar ik rusten zal,

mijn leeftijdsgenoten bovendien,

wij waren velen in getal,

wie zal den avond zien.

mijn plek van licht en land,

van Holland’s mooie kust,

onlangs door het virus overmand

had ik geen uur meer rust.

ik ben onzeker en ben bang

weg is mijn vertrouwde leven

de weg naar het oude duurt zo lang

wie kan ik nog mijn liefde geven

ik wist dat ik het virus niet ontlopen kon,

een afscheid is altijd zwaar,

toen het in maart in Brabant begon

binnen 1,5 meter schuilt het gevaar;

de Corona heerst nu in het land

deze nieuwe vijand werd eerst genegeerd,

we hebben het nu in eigen hand

we hebben veel er van geleerd.

een president die liegt en bralt

de waarheid die niet bestond

twitterend berichten de wereld in knalt

en nu de mensen begraaft in kille grond;

Corona is nu uit op eer

een pandemie zonder motief

de wereld dwong onder zijn beheer

en levens plundert als een dief.

deskundigen van New York tot Berlijn

spelen nu hun melodie,

– zoo waar als ik straks dood zal zijn

mijn liefste niet meer zie

en mij verzoenen moet met de dood

en nooit meer slapen mag met haar

berusten in wat het leven mij bood

mijn leven was nog lang niet klaar.

gedenkt die deze woorden leest

mijn landgenoten in den nood

en die hen verzorgen ’t allermeest

al is hun werkdruk nog zo groot,

het gaat  voorbij hebben wij gedacht

maar het treft ieder land en volk

toch komt een dag na iedere nacht,

voorbij trekt deze donkere wolk.

alweer gaan de gordijnen dicht

mijn leven langzaam wordt vermalen

Mijn God, maak mij het sterven licht

– en nu U mij bijna op komt halen

en weet dat ik sterven kan,

schenk mij dan Uw gena,

opdat ik sterf als een man

als ik door Corona ga.

Na een gedicht van R.C.

Van Bruce Springsteen
Total Page Visits: 2513 - Today Page Visits: 1